نوشته ای شبانه
روزگار عجیبی ست نازنین!
قطع اینترنت و به طبع اون عدم دسترسی به شبکه های اجتماعی باعث شد یهو یاد بلاگ بیافتم، آدرس خودم رو سرچ کردم و دو شب یا بهتره بگم دو نیمه شب، تمام مطالب خودم رو به انضمام نظرات دوستان خوندم! چه خاطره ها که زنده نشد و چه وقایعی که یادآوری نشد برام، هعععی روزگار....
القصه که تو این سالها ( که چقدر هم زود گذشتن، به چشم بر هم زدنی) فراز و نشیب های بسیار دیدم و روزهای تلخ و شیرین پشت سر گذاشتم، کاش تو همه این سال ها همچنان بلاگ نویسی رو ادامه داده بودم، البته الان اگر بخوام بنویسم و راحت و بدون سانسور بنویسم، قطعا باید ناشناس باشه، چون حرف های هست که انگار نمیشه گفت، البته از خدا که پنهان نیست اما از خلق خدا پنهان باشه بهتره!
طولانی نشه مطلب، اگه بخوام همه این سالها رو تو یه مصرع خلاصه کنم باید بگم
زندگی شد من و یک سلسله ناکامی ها
و ن: کامنت هارو خواندم و کاش میشد دوباره دوستانم رو پیدا کنم.
عالی🌺